Posts

حمزة عجان.. صوت اللاجئين الذين لا صوت لهم في تركيا

Image
  لم تزداد خطابات الكراهية والجرائم ضد اللاجئين في الدول الأعضاء في الاتحاد الأوروبي فقط. حيث بين 15 يوليو 2020 و 23 أغسطس 2020، أي في غضون أقل من شهر، قُتل ستة لاجئين سوريين في تركيا. كلهم كانوا ضحايا أبرياء لجرائم الكراهية. كان أحد اللاجئين، حمزة عجان، يبلغ من العمر 17 عامًا فقط عندما تعرض للضرب حتى الموت على أيدي أربعة أشخاص أثناء الدفاع عن امرأة في 15 يوليو. شاهد حمزة بعض الرجال يضايقون ويهينون امرأة بالقرب من السوق العام حيث كان يعمل في منطقة غورسو شمال غرب محافظة بورصة. تدخل على الفور وعنّف الرجال الذين أهانوه وشرعوا في ضربه. كان نزيف المخ هو السبب الرسمي لوفاة حمزة في وقت لاحق من ذلك اليوم. كان أكثر الجوانب المفجعة في هذا الحادث المروع هو جهل وسائل الإعلام الرئيسية في تركيا،حيث لم تبلغ معظم المنافذ الإخبارية عن وفاة المراهق اللاجئ. لم يُنظر إليه على أنه شخص كان جزءًا من المجتمع. قررت أن أكتب مقالاً عن وفاته بعنوان "أنا حمزة عجان. أنا لاجئ"، نيابة عنه لرفع مستوى الوعي ضد كره الأجانب والمواقف العنصرية وجرائم الكراهية. لا يوجد تعريف مقبول عالميًا للاجئين، لكن اتفاقية الأ

A voice for voiceless refugees, a voice for Hamza Ajan

Image
A significant increase in hate speech and crimes against refugees has not occurred only in European Union member states. Between 15 July 2020 and 23 August 2020, within the span of less than a month, six Syrian refugees were murdered in Turkey. All of them were innocent victims of hate crimes.  One of the refugees, Hamza Ajan, was only 17 years old when he was beaten to death by four people as he defended a woman on July 15.                                                                                                                          Photo of Hamza Ajan. Source: His family  Hamza had witnessed some men harassing and insulting a woman near  the open-air public market  where he worked in the northwestern Bursa province’s Gürsü district. He immediately intervened and told off the men, who, insulted, proceeded to beat him. A brain haemorrhage was the official cause of death later that day. The most heartbreaking aspect of this horrible incident was the ignorance of the mainstream

Lovely People in Jordan

Image
This piece is one of the papers that I do not know where to start and what to write about my trip to Jordan. I know whatever I write it, something will be missing. I know that there is no word can explain all my emotions while I was in Jordan. Ok, let me start firstly why I had to go to Jordan. I am doing my PhD in refugee studies, and Jordan is one of the countries that host the highest number of refugees across the world. Hence, it is a special case, and I thought it would be good to go there to do some interviews with refugees to have a better idea about their life. To me, it does not make any sense to write research about the refugees without talking to them just sitting in the office. This was my main motivation. When I decided to go to Jordan, the number of coronavirus cases were very low. I have not thought that it would turn into a big crisis. Life is with full of surprises; they are sometimes good surprises, and sometimes bad. J I came to Jordan on the 8th of Mar

شعب جمیل في الاردن

Image
أجد صعوبة ولا أعرف من أین أبدأ عندما أرید أن أكتب عن رحلتي الى الأردن. أعرف یقینا ً انھ مھما أكتب سأنسى شیئا ً .ولا توجد كلمات كافیھ بتوصف شعوري عندما كنت في الأردن حسن ً ا ، دعني أبدأ أولا ً لماذا اضطررت للذھاب إلى الأردن. أنا الان أدرس درجة الدكتوراه في دراسات اللاجئین ، والأردن من البلدان التي تستضیف أكبر عدد من اللاجئین في جمیع أنحاء العالم. وبالتالي ، فھي حالة خاصة ، وأعتقدت أنھ سیكون من الجید الذھاب إلى ھناك لإجراء بعض المقابلات مع اللاجئین للحصول على فكرة أفضل عن حیاتھم. بالنسبة لي ، لیس من المنطقي كتابة بحث عن اللاجئین دون التحدث إلیھم بمجرد الجلوس في المكتب. كان ھذا ھو حافزي الرئیسي. عندما قررت الذھاب إلى الأردن ، كان عدد حالات الإصابة بفیروس كورونا منخف ً ضا للغایة. لم أعتقد أنھ .سیتحول إلى أزمة كبیرة جئت إلى الأردن في الثامن من مارس 2020 ، وكانت ھناك حالة إصابة واحدة بفیروس كورونا في ذلك الوقت. ومن ثم ، كنت مرتا ً حا ومطمئنا في بدایة رحلتي. كانت خطتي الأصلیة ھي البقاء في الأردن حوا

“Stay at Home?” How Syrian Refugees Face a Crisis of Shelter in Jordan

Image
I came to Amman/Jordan on 8 March 2020, only three days before the World Health Organization ( WHO ) characterized the coronavirus disease (COVID-19) as a pandemic. I had travelled to Jordan to conduct interviews with Syrian refugees in order to gain a better understanding of their economic integration in society. However, the COVID-19 crisis changed my original plans as it changed almost everything, from the governments’ refugee policies to human relations across the world. United Nations High Commissioner for Refugees ( UNHCR ) data shows that Jordan hosts the second-highest share of refugees per capita in the world with 654,681 Syrians as of November 2019. Moreover,  18.9%  of Syrian refugees stay in the camps while the rest of them live in various cities across Jordan.[1] On the day WHO declared COVID-19 as a pandemic, there was only one case of COVID-19  in Jordan , but the number of cases has increased significantly since time has passed, with now over 1,000 cases in the country

Ürdün’de ‘madam’ ve ‘baba’ sözcüklerinde gizli göçmen kadın sömürüsü

8 Mart 2020 tarihinden itibaren Ürdün’ün başkenti Amman’dayım, buraya doktora çalışmamın bir parçası olan, mültecilerin ekonomik entegrasyonu ile ilgili, gerekli görüşmeleri yapmak için geldim. Her ne kadar kovid-19 kısıtlamalarından/krizinden dolayı, süreç planladığım gibi gitmiyor olsa da özellikle göçmen ve mültecilerin Ürdün’de işgücü piyasasında karşılaştığı zorluklarla ilgili önemli bilgileri doğrudan onların ağzından dinleme fırsatım oldu. Özellikle göçmen kadın işçilerle yaptığım görüşmelerde Ürdün’deki çalışma koşullarının onlar üzerinde nasıl bir travma yarattığına şahit oldum.  Ürdün’de belli işlerde göçmen kadın işçilerin ağırlığını görmek mümkün, bunların içerisinde en fazla dikkati çekense çocuk bakıcılığı/dadılık. Dünyanın farklı bölgelerinden, özellikle Etiyopya, Filipinler, Gana, Uganda, Nepal, ve Bangladeş’ten gelen kadın göçmenler ağırlıkta dadılık işini yapmakta.  Ürdün Çalışma Bakanlığının  2018 yılı verilerine göre, ülkede 50 binden fazla göçmen kadın ev içi hizme

Ürdün’de Salgın Günlerim

Image
Aralık 2019’da Çin’in Wuhan şehrinde başlayıp nerdeyse tüm dünyayı etkileyen koronavirüs krizinin negatif yan etkilerine daha önce hiç adımımı atmadığım ve dilini dahi bilmediğim bir coğrafyada hazırlıksız yakalanmıştım. Evet, ü ç üncü ve son cemrenin suya düşmesinden iki gün sonra; yani  8 Mart 2020 tarihinden itibaren Ürdün’ün başkenti Amman’da gönüllüden zorunlu kalma statüsüne evrilen ikametgâhıma devam ederken, yağmurun bardaktan boşalırcasına yağıp yeryüzündeki kötülüğü temizlemeye çalıştığı bir günde kaleme alıyorum bu yazıyı. Oysa buraya sadece iki haftalık yapmam gereken bir iş için gelmiştim. Tüm planlarımı ve hatta giyecek elbiselerimi bile ona göre ayarlamış; altı üstü iki hafta kalacaktım. Ürdün’e geldiğimde sadece vücudunuzu değil aynı zamanda ruhunuzu da ısıtan güneş henüz ortalıkta pek görünmüyordu; çünkü o aralar yerkürenin başka bölgesindeki insanların canına can katıyordu. Güneş, aynı zamanda parıltısıyla onlara umut oluyordu; çünkü güneş aydınlık, aydınlık da umut